زمانی که با شوهرم آشنا شدم یکسالی بود که تو بحران روحی بدی قرار داشتم. از زمین و زمان بریده بودم، نه با کسی رفت و آمدی داشتم و نه به درسام اهمیتی میدادم. آخر ترم و یا همون وسط ترم هم میرفتم درسامو یکی یکی حذف میکردم یا اینکه وقتی امتحان میدادم نمراتم خیلی بد میشد.

با شوهرم سر کاری که میرفتم آشنا شدم. اون تازه استخدام شده بود و رو به روی من مینشست. خیلی کم حرف بود و پر کار. دائم زیر نظرش داشتم که ببینم چطور کار میکنه، روابط عمومیش چطوره ولی یک ذره بهش احساسی نداشتم چون به خودم قول داده بودم عاشق نشم.

روابط ما مثل یه دو کارمند بود خشک و رسمی تا زمانی که یه بار وقتی با یکی از کارمندها در مورد یکی از درسام حرف میزدم بهم گفت که رشتم چیه؟ وقتی گفتم دیدم میخنده! و گفت که فارغ التحصیل همون جائیه که من دارم درس میخونم. شاخ درآوردم و گفتم من شما رو نمیشناسم ولی اون گفت که منو دیده!

این باعث شد که بیشتر در مورد درس با هم حرف بزنیم و اون خیلی تو درسام بهم کمک میکرد. معمولا بعد از ساعات اداری میموند و تو درسام بهم کمک میکرد. یه روز که تو دانشگاه با دوستام حرف میزدم دیدم که اونم اونجا با دوستاشه و شیرینی پخش میکنه. با هم یه سلام و علیکی از دور کردیم. وقتی اومدم سر کلاس همه چی از دستم میوفتاد زمین. یکی از دوستام بهم گفت به همین زودی بند رو آب دادی؟ گفتم نه بابا عشق و عاشقی چیه ولی انگاری عاشق بودم و نمیدونستم. وقتی فهمیدم عاشق شدم خیلی گریه و ناله کردم، می ترسیدم دوباره لطمه روحی بخورم ولی نتونستم کاری از پیش ببرم. هر روز احساسم به اون بیشتر میشد ولی یک کلام هم در مورد احساسم با اون حرف نمیزدم. مغرورتر از این حرفا بودم که بخوام احساسم رو بهش بگم. منتظر حرفی از طرف اون بودم.

قشنگ یادمه که یه شنبه وقت نهار اومد تو نهارخوری و گفت باهات کار دارم. حالا قلب من تالاپ و تلوپ میزد. نمی دونستم چی میخواد بهم بگه. گفت من به شما خیلی احترام میگذارم و عقایدتون رو دوست دارم ولی رو ازدواج با من حساب نکنین. وای آب سردی بود که ریخته شد روی سرم ولی بازم به روم نیاوردم که ناراحت شدم. گفتم نه ما مثل دو دوست خواهیم بود. اگه روزی تصمیمون عوض شد قدمون روی چشم ولی اگر نه دوستیم و از در نهارخوری بیرون رفتم بدون خوردن لقمه ای غذا. بهم گفت نهارتون موند گفتم میل ندارم و رفتم دانشگاه. تو کلاس نمی تونستم بنشینم و همش دلم میخواست کلاس تموم شه و برم خونه. خیلی بد حالم رو گرفته بود. به خودم میگفتم بی عرضه یه نفرم که پیدا شد که سرش به تنش میرزه اونم از دست رفت. فرداش نرفتم سر کار و همه روز دانشگاه بودم. وقتی که رفتم سر کار باهاش مثل یه کارمند و نه بیشتر رفتار میکردم. میدیدم که داره منو میپاد ولی به روی خودم نمی آوردم.

بعد از ساعت اداری که شد و منم داشتم وسایلم رو جمع میکردم بهم گفت از دستم ناراحتی؟ گفتم نه. بعد از یه مدت ازش پرسیدم یه سوال دارم. پرسیدم چرا بهم گفته رو ازدواج حساب نکنم؟ گفت من میخوام خارج از ایران زندگی کنم و برنامم مشخص نیست نمیخوام زندگی کسی رو بهم بزنم. بهش خندیدم. گفت چرا میخندی؟ گفتم برای اینکه در حال حاضر من برای رفتن به کانادا اقدام کردم و منم اینجا نخواهم موند. با لطافت و آرامش ازم پرسید : پس باهام هستی؟ گفتم آره باهاتم. گفت کاشکی مادر و پدرت اجازه میدادن و میبردمت کافی شاپ ولی نه اونا اجازه می دادن و نه من دل و جرات داشتم.

گرفتاری و دردسرهای من زمانی شروع شد که من به خانوادم گفتم با اون دوست هستم. خیلی سختی کشیدم خیلی گریه کردم. چشمم فقط اون رو میدید. اگه بهم میگفت برام بمیر میمردم. درسام خیلی خوب شده بود، روحیم خوب خوب بود به این دلیل که عاشق بودم. میگفتم اگه مامان بابام نگذارن با هم ازدواج کنیم باهات فرار میکنم، یواشکی ازدواج میکنیم. اولین باری که خانوادم بهم اجازه دادن باهاش شام برم بیرون هیچ وقت یادم نمیره. دنیا مال من بود. از اون موقع به بعد بیرون رفتن های ما بیشتر شد نه فکر کنین هر روز نه ولی به همون هم قانع بودم . مامان و بابام به هیچ وجهی راضی نبودن ولی من کوتاه نمیومدم، موبایل ام رو ازم گرفتن، تهدید میکردن ولی گوش به حرفاشون نمیدادم. کم کم خانوادم کوتاه اومدن و اجازه دادن شوهرم بیاد خونمون که اون رو بیشتر بشناسن.

امان از روزی که مامان و بابای شوهرم مارو دعوت کردن خونشون. از دم در مادرم ایراد گرفتن هاش شروع شد. خونشون چرا اینطوریه، مامانش اله، باباش بله، چرا داداشش زودتر خونه نبود و من رو که همیشه دوست داشتم رابطه خوبی با خانواده شوهرم داشته باشم، خراب کردن. نمی تونستم ارتباطم رو درست کنم، بچه بودم و خام. حرفای مادرم روم تاثیر داشت ولی بازم شوهرم رو میخواستم با همه امکانات کمی که داشت. میگفتم با هم میسازیم...

روابط ما کاملا خانوادگی شده بود همه میدونستن که من با کسی دوستم و قصدم ازدواجه اگه بگذارن. هر ماه جنگ و دعوا داشتیم. من از خانوادم میخواستم که برامون نامزدی بگیرن اونا زیر بار نمیرفتن که همه که میدونن شما با همید چه نامزذی؟ میگفتم خوب عقدمون کنین میگفتن نه اگه عقد کردی باید بری خونه شوهر که اون موقع هم نمیشد. نه اون امکاناتش اجازه میداد و نه پرونده کانادای من اجازه ازدواج میداد. گاهی میزدم به سیم آخر و پای تلفن با اون همش گریه میکردم. نمی دونستم قسمتم چیه؟

خیلی دارم براتون خلاصه میگم ولی کلا شش سال طول کشید که من ازدواج کنم. زمانی که خانوادم گفتن دیگه الان زمانشه که ازدواج کنین خشکم زد. به این نوع رابطه عادت کرده بودم و حالا میگفتن ازدواج کنم.

ادامش رو میگذارم برای بعد چون دلم میخواد بگم به مفصل که چی باعث بهم خوردن رابطه خانواده ها شد که طولانی میشه.